GOŁASZEWSKI Czesław, pseud. Bratek, Pater Noster (1902–1984), urzędnik, harcmistrz, komendant Hufca Męskiego (Harcerzy) Radom (1926–1933, 1945–1948) i Hufca Harcerstwa Radom (1956–1961), zastępca komendanta Radomskiej Chorągwi Szarych Szeregów „Ul Oficyna W” i „Ul Rady” (1939–1940). Urodził się 19 II 1902 r. w Radomiu jako syn Wacława, malarza pokojowego i Ludwiki z Gomułów.
Do szkoły elementarnej i średniej – popularnej po strajku szkolnym handlówki (przekształconej w Gimnazjum im. Tytusa Chałubińskiego) chodził w rodzinnym mieście. Tam zdał maturę w 1921 r. i dzięki temu uzyskał uprawnienia księgowego. Zawodowo pracował kolejno w banku, elektrowni, garbarni, a następnie w Zespole Szkół Skórzanych w Radomiu.
Z harcerstwem związał się już w 1915 r., w II klasie szkoły średniej, wstępując do I Radomskiej Drużyny Harcerzy im. Dionizego Czachowskiego. Z drużyną tą był związany przez cały okres nauki, a także i później, w tym jako jej drużynowy do 1926 r. Naukę i działalność harcerską przerwał mu ochotniczy udział w wojnie polsko-sowieckiej w 1920 r.
Był szeregowym w harcerskiej kompanii strzeleckiej, w bitwie pod Hrubieszowem został ranny i do końca wojny pozostawał w szpitalu wojskowym, skąd powrócił do Radomia. Działając nadal w harcerstwie, w 1925 r. ukończył kurs instruktorski zorganizowany przez władze okręgu XI, a 5 VI 1929 r. uzyskał stopień podharcmistrza. W l. 1926–1933 pełnił obowiązki komendanta Hufca Harcerzy Radom Miasto, równocześnie aktywnie działając w kierownictwie Kręgu Starszoharcerskiego im. Andrzeja Małkowskiego.
W tym okresie w hufcu powstała Harcerska Spółdzielnia Pracy, której był współzałożycielem, Składnica Harcerska i Harcerskie Biuro Podróży. Po przejściu w 1933 r. do Komendy Radomskiej Chorągwi Harcerzy kierował Wydz. Drużyn Miejscowych (1932–1936) i Wydz. Starszego Harcerstwa (1938–1939). W listopadzie 1939 r. został mianowany zastępcą komendanta konspiracyjnej Chorągwi Radomskiej, funkcje tę pełnił aż do aresztowań w czerwcu 1940 r., kiedy to nastąpiły duże zmiany w składzie władz Chorągwi Radomskiej (później jeszcze przez rok wchodził w skład komendy chorągwi). Kolejne aresztowania w 1941 r. spowodowały konieczność odsunięcia się od pracy konspiracyjnej instruktorów dotychczas czynnych w radomskich Szarych Szeregach. Od tego momentu Gołaszewski pod pseud.
Bratek działał jedynie w ramach akcji „M” i w wojskowym ruchu oporu jako podporucznik ZWZ-AK. Wykonywał fałszywe kenkarty dla potrzeb konspiracji. Po wyparciu Niemców z Polski stanął na czele Hufca Harcerzy Radom Miasto i pełnił tę funkcję do 1949 r., doznając kilkakrotnie represji ze strony UB. W tym okresie cieszył się ogromną popularnością wśród wychowanków i współpracowników, co wyrażało się przezwiskiem Pater Noster nadanym mu przez harcerzy.
W grudniu 1947 r. został mianowany harcmistrzem. W okresie przerwy w działalności w ZHP w l. 1949– –1956 nadal skupiał wokół siebie instruktorów oraz młodzież harcerską. Po Zjeździe Łódzkim został hufcowym Hufca Harcerstwa Radom Miasto i wytrwał w tej roli do jesieni 1961 r., kiedy to pozostając w opozycji do nasilającego się nurtu upolitycznienia harcerstwa i odejścia od tradycyjnych ideałów zrezygnował z pełnienia 90 GOŁASZEWSKI CZESŁAW — GOŁOGÓRSKI DANIEL funkcji, dalej jednak utrzymywał kontakty z bliskim sobie ideowo ośrodkiem drużyn „Starówka” w Radomiu.
Był komendantem wielu obozów, zimowisk i kursów instruktorskich. Zmarł 29 IX 1984 r. w Radomiu i został pochowany na miejscowym cmentarzu. Za pracę w harcerstwie został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1980), Złotym Krzyżem Harcerskiego Odznaczenia Honorowego „Za Zasługę” (1948), Złotym Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP” (1979) i Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP” (1972). Tuż przed śmiercią w 1984 r. otrzymał tytuł Instruktora Seniora ZHP.
Jego imieniem została nazwana jedna z ulic Radomia. W 1928 r.poślubił Feliksę Chruścicką (ur. 1892). Nie miał dzieci.